آن چشم های روشن و آن خنده های مهر

تا بانگ صبح نیست کسی همزبان من

آن دست های کوچک و آن گونه های پاک

از گونه سپیده مان پاکتر کجاست

از خنده بهار طربناک

تر کجاست

آوخ زمین به دیده من بی گناه بود