ز چشم ترم ریخت

رهگذر کوچه های تنگ غروبم

آنهمه خورشید ها که در من می سوخت

چشمه اندوه شد

کاخ امیدی که برده بودم تا ماه

آه که آوار غم شد و به سرم ریخت