زورق سرگشته ام که در دل امواج

کاخ امیدی که برده بودم تا ماه

آه که آوار غم شد و به سرم ریخت

هیچ نبیند نه خدا نه ناخدا را

موج ملالم که در سکوت و سیاهی

میکشم این جان از امید جدا را