سر خویش از بالاترین پروازها

نبض من میگفت با من رازها

ذره ذره هستی من چون عبار

در زلال آسمان میگشت مست

معبد متروک جانم را

بار دیگر شبچراغ دیدگانی روشنایی داد

دست پر مهری در آنجا شمع روشن کرد