آفتاب زرد بالاتر نشست

معبد متروک جانم را شکوه کبریایی داد

این به محراب نیاز افتاده را از نو خدایی داد

از لب دیوار سبز کاج ها

بوته سرخ غروب

بر کبودی های صحرا در نشست

بوسه گرمش به هنگام وداع