بوته سرخ غروب

این به محراب نیاز افتاده را از نو خدایی داد

از لب دیوار سبز کاج ها

آفتاب زرد بالاتر نشست

بر کبودی های صحرا در نشست

بوسه گرمش به هنگام وداع

تیر شد در قلب من تا پر نشست