آن بی ستاره که عقابم نمی برد

از اوج قله های مه آلود دور دست

پرواز کن به دشت غم انگیز همرهم

آنجا ببر مرا که شرابم نمی برد

در راه زندگی

با این همه تلاش و تمنا و تشنگی

با اینکه ناله می کشم از دل که : آب آب