روزگار مرگ انسانیت است

موی ما بسته به دم اسب غرب

گر نیابی می برد با زور و ضرب

بمان پاکان خسته از این آفت است

با کسی هرگز نگویم درد دل

روح پاکت را نمی سازم کسل

آرزوی همزبانم می کشد