وز تپیدن باز میماند نفس

بی تفاوت بی هدف بی آرزو

می روم در چاه تاریکی فرو

عاقبت یک شب نفس گوید که : بس

مرغ کوری می گشاید بال خویش

می کشد جان مرا دنبال خویش

باد سردی می وزد در باغ یاد