در غروبی ارغوانی رنگ

این همان ایوان همان در... آه!

از بیابان های خشک و تشنه از هر سوی صد فرسنگ

با نشانی های گنگ و دور

آمدم تا هفت سال از سر گذشتم را

بشنوم شاید