جاودان دلتنگ

هیچ غیر از انتظار کفش کن

باز می گشتم

زخم کاری خورده ای تا

ز بیابان های خشک و تشنه صد فرسنگ صد فرسنگ

پیش چشمم گردبادی خاک صحرا را

چون دل من از زمین می کند و می پیچاند و تا اوج فضا می برد