ز بیابان های خشک و تشنه صد فرسنگ صد فرسنگ

باز می گشتم

زخم کاری خورده ای تا

جاودان دلتنگ

پیش چشمم گردبادی خاک صحرا را

چون دل من از زمین می کند و می پیچاند و تا اوج فضا می برد

خود نمی دانم