مسوز این چنین گرم در خود، مسوز!

حریق خزان بود و تاراج باد

من آهسته در دود شب رو نهفتم

و در گوش برگی که خاموش می سوخت گفتم:

مپیچ این چنین تلخ(گرم) بر خود، مپیچ!

که گر دست بیداد تقدیر کور،

تو را می دواند به دنبال باد؛