مپیچ این چنین تلخ(گرم) بر خود، مپیچ!

من آهسته در دود شب رو نهفتم

و در گوش برگی که خاموش می سوخت گفتم:

مسوز این چنین گرم در خود، مسوز!

که گر دست بیداد تقدیر کور،

تو را می دواند به دنبال باد؛

مرا می دواند به دنبال هیچ!