دلم ازین همه سنگ و درنگ می ترکد.

در آن مقام که خون از گلوی نای چکد

عجب نباشد اگر بغض چنگ می ترکد

چنان درنگ به ما چیره شد که سنگ شدیم!

*

بیا ز سنگ بپرسیم

که از حکایت فرجام ما چه می داند