چون شاخ زرست این جان می کش به خودش می دان

کز وهم و گمان زان سو می راند و می تازد

عشق آب حیات آمد برهاندت از مردن

ای شاه که او خود را در عشق دراندازد

چندان که کشش بیند سوی تو همی یازد

باری دل و جان من مستست در آن معدن

هر روز چو نوعشقان فرهنگ نو آغازد