انگار پیش دیده او آب می شوم!

من از نگاه ماهی، در تنگنای تنگ،

بی تاب می شوم.

وز شرم این ستم که بر این تشنه می رود؛

چون باد، با شتاب،

از جای می پرم.

زندانی حصار بلورین را،