از جای می پرم.

وز شرم این ستم که بر این تشنه می رود؛

انگار پیش دیده او آب می شوم!

چون باد، با شتاب،

زندانی حصار بلورین را،

تا آبدان خانه خاموش می برم.

آرام تر ز برگ،