دلت را خارخار ناامیدی سخت آزرده ست.

تو از این دشت خشک تشنه روزی کوچ خواهی کرد و

اشک من تو را بدرود خواهد گفت.

نگاهت تلخ و افسرده ست.

غم این نابسامانی همه توش و توانت را ز تن برده است!

تو با خون و عرق، این جنگل پژمرده را رنگ و رمق دادی.