تو با خون و عرق، این جنگل پژمرده را رنگ و رمق دادی.

دلت را خارخار ناامیدی سخت آزرده ست.

غم این نابسامانی همه توش و توانت را ز تن برده است!

تو با دست تهی با آن همه توفان بنیان کن در افتادی.

تو را کوچیدن از این خاک، دل بر کندن از جان است!

تو را با برگ برگ این چمن پیوند پنهان است.