تو با دست تهی با آن همه توفان بنیان کن در افتادی.

غم این نابسامانی همه توش و توانت را ز تن برده است!

تو با خون و عرق، این جنگل پژمرده را رنگ و رمق دادی.

تو را کوچیدن از این خاک، دل بر کندن از جان است!

تو را با برگ برگ این چمن پیوند پنهان است.