تو را با برگ برگ این چمن پیوند پنهان است.

تو با خون و عرق، این جنگل پژمرده را رنگ و رمق دادی.

تو با دست تهی با آن همه توفان بنیان کن در افتادی.

تو را کوچیدن از این خاک، دل بر کندن از جان است!

تو را این ابر ظلمت گستر بی رحم بی باران،

تو را این خشک سالی های پی در پی،