که از آن سوی گندم زار،

در ستوه آورد.

تو با پیشانی پاک نجیب خویش،

طلوع با شکوهش خوش تر از صد تاج خورشید است؛

تو با آن گونه های سوخته از آفتاب دشت،

تو با آن چهرهء افروخته از آتش غیرت،