من اینجا روزی آخر از ستیغ کوه، چون خورشید.

من اینجا باز در این دشت خشک تشنه می رانم.

من اینجا روزی آخر از دل این خاک، با دست تهی

گل بر می افشانم.

سرود فتح می خوانم،

و می دانم

تو روزی باز خواهی گشت!