«نشیمن تو نه این کنج محنت آباد است.

هنوز منتظرانیم تا ز گرمابه

برون خرامی ۱، ای آفتاب عالم گیر.

تو را ز کنگره عرش می زنند صفیر!» ۲

به اسب و پیل چه نازی؟ که رخ به خون شستند،