به اسب و پیل چه نازی؟ که رخ به خون شستند،

«نشیمن تو نه این کنج محنت آباد است.

تو را ز کنگره عرش می زنند صفیر!» ۲

درین سراچه ماتم، پیاده، شاه، وزیر!

چون او دوباره بیاید کسی؟