شب آیا هیچ می داند گر این بدحال،

من این را نیک می دانم، که شب را، ساعتی دیگر،

فروزان آفتابی هست

چون لبخند گل پیروز.

نماند تا سحرگاهان

- زبانم لال،

جهان با صد هزاران آفتاب و گل،