فرداست،- خواهی دید- کزاین گونه، هرسوی،

ای داد ازین بیداد فریاد!

دیگر، پرستو، گل، چمن، پروانه، شمشاد؛

رفتند از یاد... !

انسان هزاران برج پولادین برافراشت.

فرداست،- می بینی- که با نیروی دانش،

هم آب را دوخت!