پیرمردی ست ز اندوه تو سرشار، هنوز.

این گرانجان پریشان پشیمان را.

کودکی بودم، وقتی که تو رفتی، اینک،

شرمساری که به پنهانی، سی سال به درد،

در دل خویش گریست.