نیمی از روح مرا با خود برد.

آن سیه دست سه داس سه دل، که تورا،

چون گلی، با ریشه،

از زمین دل من کند و ربود؛

نشد این خاک به هم ریخته، هموار، هنوز!

ساقه ای بودم، پیچیده بر آن قامت مهر،