شب، همه غربت و تاریکی و غم بود و، خیال.

به چه کارم آمد یا به چه دردم خورد؟

روزها، طی شد از تنهایی مالامال،

همه شب، چهره لرزان تو بود،

کز فراسوی سپر،

گرم می آمد در آینه اشک فرود.