کز فراسوی سپر،

روزها، طی شد از تنهایی مالامال،

شب، همه غربت و تاریکی و غم بود و، خیال.

همه شب، چهره لرزان تو بود،

گرم می آمد در آینه اشک فرود.

نقش روی تو، درین چشمه، پدیدار، هنوز!