گاه بر پردء ابر،

به امیدی که تو، برخواهی گشت،

پای هر پنجره، مات،

می نشستم به تماشا، تنها،

گاه در روزن ماه،

دور، تا دورترین جاها می رفت نگاه؛

باز می گشتم تنها، هیهات!