چندان که مختصر رمقی آورم به دست،

در پای این درخت، بیاسایم،

آیا اجازه دارم؟!

یا همچنان غریب، ازین راه بگذرم،

وین بغض قرن ها « نتوانی» را

چون دشنه در گلوی صبورم فرو برم؟