در سایه زار پهنهء این خیمهء کبود،

وین بغض قرن ها « نتوانی» را

چون دشنه در گلوی صبورم فرو برم؟

خوش بود اگر درخت، زمین، آب، آفتاب،

مال کسی نبود!

یا خوبتر بگویم؟