می درخشد غنچه همچون روی بخت!

این رود از هوش و آن آید به هوش،

شاخه دست افشان و ریشه باده نوش،

می شکافد دانه، می بالد درخت،

باغ ها سرشار از لبخندشان،دشت ها سرسبز از پیوندشان،

چشمه و باغ و چمن فرزندشان!

با تب تنهایی جانکاه خویش،