چشمه و باغ و چمن فرزندشان!

می شکافد دانه، می بالد درخت،

می درخشد غنچه همچون روی بخت!

باغ ها سرشار از لبخندشان،دشت ها سرسبز از پیوندشان،

با تب تنهایی جانکاه خویش،

زیر باران می سپارم راه خویش.

شرمسار از مهربانی های او،