با تب تنهایی جانکاه خویش،

می درخشد غنچه همچون روی بخت!

باغ ها سرشار از لبخندشان،دشت ها سرسبز از پیوندشان،

چشمه و باغ و چمن فرزندشان!

زیر باران می سپارم راه خویش.

شرمسار از مهربانی های او،

می روم همراه باران کو به کو.