شرمسار از مهربانی های او،

چشمه و باغ و چمن فرزندشان!

با تب تنهایی جانکاه خویش،

زیر باران می سپارم راه خویش.

می روم همراه باران کو به کو.

چیست این باران که دلخواه من است؟

زیر چتر او روانم روشن است.