با تب تنهایی جانکاه خویش،

چون رسد هر قطره گوید: " دوست! دوست ..."

می کنند از عشق هم قالب تهی

ای خوشا با مهرورزان همرهی!

زیر باران می سپارم راه خویش.

سیل غم در سینه غوغا می کند،

قطرهء دل میل دریا می کند،