من بنده آن شرقم در نعمت آن غرقم

رو جانب مهمان رو کز راه بعید آمد

غم هاش همه شادی بندش همه آزادی

یک دانه بدو دادی صد باغ مزید آمد

جز نعمت پاک او منحوس و پلید آمد

بربند لب و تن زن چون غنچه و چون سوسن

رو صبر کن از گفتن چون صبر کلید آمد