تو دلاویز ترین شعر جهان را بسرای !

می گشودم پر و می رفتم و می گفتم : «های !

بسرای ای دل شیدا، بسرای .

این دل افروزترین روز جهان را بنگر !

آسمان، یاس، سحر، ماه، نسیم،

روح درجسم جهان ریخته اند،