تو هم ای مرغک تنها، بسرای !

آسمان، یاس، سحر، ماه، نسیم،

روح درجسم جهان ریخته اند،

شور و شوق تو برانگیخته اند،

همه درهای رهایی بسته ست،

تا گشائی به نسیم سخنی، پنجرهای را، بسرای !