روح درجسم جهان ریخته اند،

شور و شوق تو برانگیخته اند،

تو هم ای مرغک تنها، بسرای !

همه درهای رهایی بسته ست،

تا گشائی به نسیم سخنی، پنجرهای را، بسرای !

بسرای ... »