رو نهادند به دروازه نور ...

دو صنوبر در باغ،

سر فرا گوش هم آورده به نجوا غزلی می خواندند.

مرغ دریایی، با جفت خود، از ساحل دور

چمن خاطر من نیز ز جان مایۀ عشق،

در سرا پردۀ دل