وقتست که برغرم چون شیر نرم آمد

وقتست که می نوشم تا برق زند هوشم

وقتست که برپرم چون بال و پرم آمد

وقتست که درتابم چون صبح در این عالم

بیتی دو بماند اما بردند مرا جانا

جایی که جهان آن جا بس مختصرم آمد