پرنیان ناز، آواز سراپا حال او

جویبار نغمه می غلتید، گفتی برحریر

آبشار شعر، گل می ریخت، نغز و دلپذیر

مخمل مهتاب بود این یا طنین بال قو؟

نغمه را با سوز دل، این گونه سازش ها نبود

در نوای هیچ مرغی «این نوازش ها نبود»

«بانگ نی» می گشت تا دمساز او