ور سر کشد از سلطان در حلق کنب بیند

گر سجده کنان آید در امن و امان آید

ور بی ادبی آرد سیلی و ادب بیند

حکمی که کند یزدان راضی بود و شادان

گر درخور عشق آید خرم چو دمشق آید

ور دل ندهد دل را ویران چو حلب بیند

گوید چه سبب باشد آن خرم و این ویران