با تو پیوسته ست، اینک، با تو، ای «آه ، سحر»

کاروان جان ما می گشت در هفت آسمان

تا نپنداری که عمری گل به دامن بود و بس

«دشمنش گر سنگ خاره او چو آهن» بود و بس

نغمه اش را شعله کن در تار و پود خشک و تر

ما به آغوش تو بسپردیم جان پاک او

بعد ازین «ای آتشین لاله» بپوشان خاک او