جان خضری باید تا جان سبب بیند

گر درخور عشق آید خرم چو دمشق آید

ور دل ندهد دل را ویران چو حلب بیند

گوید چه سبب باشد آن خرم و این ویران

آمد شعبان عمدا از بهر برات ما

تا روزی و بی روزی از بخشش رب بیند

ماه رمضان آمد آن بند دهان آمد